Władysław Bartniak
Biografia
Władysław Bartniak urodził się 10 listopada 1883 roku w Łodzi w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły elementarnej pracował w zakładzie krawieckim, a następnie w przędzalniach. Tam zetknął się z ruchem socjalistycznym i wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1905 brał udział w powstaniu łódzkim, gdzie został ciężko ranny w pierś. Po wyjściu ze szpitala podjął działalność pod pseudonimem Gołąb jako organizator kółek partyjnych i agitator.
W połowie 1906 został aresztowany i osadzony w więzieniu łódzkim, skąd po dwóch dniach uciekł. Rozpoznany z polecenia PPS wyjechał do Krakowa, gdzie ukończył szkołę agitacyjno-organizacyjną. Po rozłamie w PPS w listopadzie 1906 przystąpił do PPS Frakcji Rewolucyjnej. Po ukończeniu szkoły w marcu 1907 został skierowany do Zagłębia Dąbrowskiego na kierownika dzielnicy Dąbrowy Górniczej jako Henryk.
Według różnych źródeł, ponownie aresztowany w lutym 1907 w Łodzi, został skazany na zesłanie; w drodze zbiegł i powrócił do Łodzi. Od sierpnia do września 1908 kierował dzielnicą partyjną Dąbrowa Górnicza. Pod koniec 1908 był okręgowcem w okręgu kielecko-radomskim, a od stycznia 1909 w lubelskim.
Od 1909 był członkiem Organizacji Bojowej PPS Frakcji Rewolucyjnej. Ukończył kurs bojowy, oraz specjalny kurs dla bombistów w Krakowie. Skierowany do działań w Lublinie, a następnie w Łodzi. Tam uczestniczył w przygotowaniu do zamachu na generała-gubernatora Kaznakowa. Następnie działał w Dąbrowie Górniczej, gdzie zaskoczony przez usiłujących go aresztować strażników zastrzelił czterech z nich. Od końca 1909 przebywał w Krakowie.
W marcu 1910 przyjechał do Grodziska Mazowieckiego, gdzie miał przygotować zamach na naczelnika straży ziemskiej powiatu błońskiego kapitana Iwana Aleksandrowa. Po trzech miesiącach przygotowań, w dniu 17 czerwca 1910 dokonał zamachu bombowego. Niestety bomba odbiła się i jedynie zraniła Aleksandrowa, oraz ciężko raniła dwóch żandarmów Aksenowa i Prodicza. Odłamki bomby poraniły też Bartniaka, który nie mogąc uciekać zaczął strzelać do strażników. Sprowadzony oddział wojska zaczął ostrzeliwać Bartniaka, zadając mu według jednej wersji 19 – według drugiej – 27 postrzałów. Bartniak strzeli do siebie ostatnią kulą. Rana nie okazała się śmiertelna. Ciężko ranny został pobity i aresztowany. Osadzono go w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Zmarł w Cytadeli z powodu gruźlicy 2 czerwca 1911 pozostając anonimowy dla władz carskich.
Pośmiertnie, 19 grudnia 1930 w Niepodległej Polsce, odznaczony został Krzyżem Niepodległości z Mieczami za pracę w dziele odzyskania niepodległości.