Marceli Barciński
Biografia
Marceli Barciński urodził się w Łodzi, a zmarł w Warszawie. Był przemysłowcem, działaczem gospodarczym, społecznym i oświatowym, a także dziennikarzem i literatem.
Po ukończeniu gimnazjum w Łodzi (1900) studiował na wydziale filologii, literatury i sztuki uniwersytetu w Lipsku, gdzie uzyskał doktorat z filozofii. Wrócił do Łodzi, gdzie podjął pracę w rodzinnej firmie „Przemysł Wełniany S. Barciński i S-ka”.
Angażował się w działania w organizacjach gospodarczych: w 1913 r. został sekretarzem Sekcji Przemysłu Włóknistego przy oddziale łódzkim Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu, po odzyskaniu niepodległości przekształconej w 1919 r. w Związek Przemysłu Włókienniczego w Państwie Polskim i wtedy został dyrektorem biura Związku. W 1920 r. pełnił funkcję Kierownika Związku i był umieszczony w Informatorze m. Łodzi na 1920 r.
Zasiadał w radach nadzorach i zarządach kilku łódzkich instytucji finansowych, m.in.: Komitetu Giełdowego i Banku Handlowo-Przemysłowego w Łodzi. Był członkiem Komitetu Celnego przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu, współorganizatorem pawilonu włókienniczego na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu w 1929 r., członkiem delegacji, które z upoważnienia rządu polskiego prowadziły rozmowy z zagranicznymi wierzycielami polskiego włókiennictwa w celu zmniejszenia i rozłożenia zobowiązań na dogodne raty.
Był działaczem Towarzystwa Muzeum Nauki i Sztuki w Łodzi oraz Polskiego Towarzystwa Teatralnego w Łodzi (założonego w 1900 r.) – w 1920 r. był skarbnikiem, działaczem oświatowym członkiem Rady Opiekuńczej Gimnazjum Zgromadzenia Kupców w Łodzi i członkiem Automobilklubu Łódzkiego.
Znany był również jako mecenas sztuk pięknych. Przejawiał także zdolności literackie, napisał sztuki: Niewolnice (1902) i Godzina wspomnień (1903) a na łamach łódzkich gazet publikował recenzje teatralne.
Zginął 15 listopada 1929 r. w wypadku samochodowym w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu żydowskim „nowym” w Łodzi przy ul. Brackiej.