Michał Bierzyński
Biografia
Urodził się 16 lipca 1924 w Łodzi. Wychowywał się w domu dziecka prowadzonym przez siostry urszulanki. Po zakończeniu szkoły w Ignacowie, kontynuował naukę w żeńskiej szkole rolniczej prowadzonej przez siostry miłosierdzia, a w czasie okupacji niemieckiej kontynuował ją w Jędrzejowie. Latem 1941 Ksawery Gujski wprowadził go do NOW, od tej pory posługiwał się ps. Sęp.
W 1944 brał udział w działaniach porządkowych w powiecie Bychawa (woj. lubelskie) w oddziale NSZ por. N.N. Jacek II. Pełnił wartę, rozbrajał dowódcę AL Cienia i został ranny 24 czerwca 1944 w rejonie Zemborzyc. W lipcu 1944 uczestniczył w walkach o Lublin 21/22 lipca 1944.
Po zakończeniu oddziału w lipcu 1944 zgłosił się do LWP i został wcielony do 9 zapasowego pułku w Lublinie. W październiku-listopadzie 1944 trafił do obozu w Woli Karczewskiej, a następnie na Pragę do IV kompanii karnej. Z powodu bliskiego wybuchu stracił słuch; był świadkiem mordów żołnierzy NKWD. Po ucieczce z obozu ukrywał się w Warszawie i okolicach.
W kwietniu 1945 nawiązał kontakt z łączniczką NSZ i trafił do powiatu Łomża, gdzie dołączył do oddziału NSZ Eugeniusza Kozłowskiego Biebrzy. Najpierw objął funkcję instruktora ds. wyszkolenia, a jesienią 1945, po scaleniu z NZW, przejął dowodzenie i objął funkcję szefa PAS w batalionie terenowym Niemen. Wielokrotnie rozbrajał posterunki milicji i UB, prowadził akcje przeciwko WiN i grupom operacyjnym. Między innymi 23 grudnia 1945 i 23 stycznia 1946 dokonał rozbrajań, a 6 czerwca 1946 pobił dowódcę plutonu WiN.
19 marca 1947 objął stanowisko szefa PAS w Komendzie Powiatu NZW Łomża Północna. Po zgłoszeniu się 31 marca 1947 i podjętej współpracy, 17 lipca 1947 został szefem wywiadu w tej samej komendzie. 5 września 1947 aresztowany i brutalnie torturowany; 5 maja 1948 skazany na dożywotnie więzienie. Po latach przeszedł przez wiele więzień, a w 1956 został zwolniony na mocy amnestii. W 1991 SW w Białymstoku uznał wyrok za nieważny.
W 1957 podjął pracę w Chemitex-Wistom w Tomaszowie Mazowieckim jako brygadzista produkcji organicznej; przeszedł na rentę w 1981. Zmarł 11 listopada 2002 w Tomaszowie Mazowieckim.