Maria Babicka-Zachertowa
Biografia
Maria Babicka-Zachertowa z domu Babicka była córką Zenona (magister farmacji) i Marii z Osińskich (nauczycielka).
Zamieszkała w Warszawie; jej mężem był dr med. Marian Zachert.
Ukończyła w 1911 Gimnazjum J. Kowalczykówny i J. Jawurkówny, a następnie dwuletnie kursy pedagogiczne L. Rudzkiej. Później pracowała jako nauczycielka.
Podczas I wojny światowej na Dworcu Głównym Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej była sanitariuszką, a w 1918 w pociągu sanitarnym. Przeniesiona została w 1919 do Wydziału Sanitarnego Sztabu Generalnego, a następnie pracowała w Szpitalu Ujazdowskim. Mianowana przełożoną pielęgniarek w poradni przeciwgruźliczej po ukończeniu Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa. Uzyskawszy w 1925 stypendium szkoleniowe odbyła praktyki w Kanadzie i USA.
Pracowała po powrocie w Departamencie Służby Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a następnie była pierwszą pielęgniarką zatrudnioną w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej. W 1935 była współtwórczynią ustawy o pielęgniarstwie, a w czasie II wojny światowej pracowała w Szpitalu Dzieciątka Jezus.
Od 1940 w konspiracji w ZWZ-AK. Szkoliła sanitariuszki oraz z mężem ukrywała wydobytych z getta Żydów. Czynnie pomagała uczestnikom walki podziemnej, a jej mieszkanie było ośrodkiem konspiracji. Współpracowała z Komitetem Porozumiewawczym Lekarzy Demokratów i Socjalistów. Podczas Powstania Warszawskiego wraz z mężem została rozstrzelana.
Oboje spoczywają w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach.