Jurek Becker
Biografia
Jurek Becker urodził się 30 września 1937 roku w Łodzi. Jego ojciec, Max Becker, zawyżając wiek syna, starał się uchronić go przed wysiedleniem z getta.
W 1939 Becker został wraz z rodzicami przesiedlony do łódzkiego getta. Mając pięć lat trafił do Ravensbrück, a następnie do Sachsenhausen.
Po zakończeniu wojny ojciec Beckera, który przeżył obóz Auschwitz-Birkenau, odnalazł syna za pomocą amerykańskiej organizacji charytatywnej. W trakcie wojny zginęło około 20 członków rodziny, z których większości nie zdążył poznać.
W 1945 Becker zamieszkał wraz z ojcem na Lippehner Straße 5 w Berlinie Wschodnim. Decyzję uzasadnił faktem, że w radzieckiej strefie okupacyjnej antyfaszyści doszli do władzy i tam antysemityzm był ograniczony.
Po wojnie Becker utrzymywał stosunki z ojcem jako całkiem dobre; w Berlinie Wschodnim współlokatorem był między innymi Manfred Krug.
W 1955 Becker zdał maturę, odbył dwa lata służby wojskowej w NRD i został członkiem FDJ. Na przekór ojcu, który pragnął, by został lekarzem, rozpoczął w 1957 studia filozoficzne i został członkiem SED. Po szóstym semestrze został relegowany z uniwersytetu z powodów politycznych i rozpoczął życie jako literat.
W 1960 Becker rozpoczął studium scenariopisarskie w centrump filmowym NRD Babelsberg i pisał liczne teksty kabaretowe. W 1962 został zatrudniony jako etatowy scenarzysta w DEFA i napisał kilka sztuk telewizyjnych oraz scenariuszy. W 1968 odrzucono jego scenariusz Jakub Łgarz, przerobił go na swoją pierwszą powieść, która ukazała się rok później, a w 1974 została zekranizowana.
W 1971 Becker otrzymał Nagrodę Heinricha Manna oraz nagrodę im. Charlesa Veillona. Jego najsłynniejsza książka Jakub Łgarz została jak dotąd sfilmowana dwukrotnie, a wersja zrealizowana przez Franka Beyera wytwórni DEFA w 1974 roku z Vlastimilem Brodskym w roli głównej została nominowana do Oscara w kategorii filmu zagranicznego. Oba filmy znane są polskim widzom pod tytułem Jakub kłamca (Jakub kłamca) z roku 1999.
W 1972 zmarł jego ojciec. W 1973 ukazała się powieść Irreführung der Behörden (pol. Oszukiwałem władze, 1976), która w kolejnych latach została nagrodzona nagrodą literacką Wolnego Miasta Bremy i nagrodą państwową NRD. Później Becker został wybrany do zarządu Związku Literatów NRD. W 1976 roku podpisał list otwarty sprzeciwiający się pozbawieniu obywatelstwa Wolf Biermanna, co skutkowało utratą członkostwa w SED. W następnym roku opuścił Związek i osiedlił się w NRF. Jego książki przestały być drukowane w NRD, a propozycje scenariuszy były odrzucane.
W latach 1978–1984 ukazały się powieści Bezsenne dni (1978) i Przyjaciel całego świata (1982), a także zbiór opowiadań Po pierwszej przyszłości (1980). Becker wykładał gościnnie na uniwersytetach.
W 1986 ukazała się powieść Dzieci Bronsteina; był autorem scenariusza do serialu Liebling Kreuzberg, za który w 1987 roku wraz z Manfredem Krugiem i Heinzem Schirkiem otrzymał Złotą Nagrodę Adolfa Grimme’a.
Pisarz niechętnie mówił o życiu prywatnym. Wiadomo tylko, że żenił się dwukrotnie i miał trzech synów, z których najmłodszy Jonathan urodził się w 1990 roku.
Zmarł na raka jelita, choroba rozpoznana pod koniec 1995 roku.
Na pytanie o to, czy jest Żydem, Becker odpowiadał zwykle: Moi rodzice byli Żydami. Sam określał się jako ateista. Ojciec nie wprowadzał go w życie Żydów, a synagogę odwiedził tylko raz przed kręceniem jakiegoś filmu telewizyjnego.