Kazimierz Zygfryd Barburski
Biografia
Kazimierz Zygfryd Barburski urodził się 7 sierpnia 1942 roku w Łodzi jako syn Zygfryda Barburskiego i Ireny Dziwulskiej. Ważył 77 kg przy 180 cm wzrostu i trenował szermierkę w LPŻ Łódź pod okiem trenera Jerzego Rybickiego. Był szpadzistą, ale walczył również floretem.
W 1962 roku przeszedł do Legii Warszawa, gdzie trenerem był Andrzej Przeździecki. W tym samym roku zdobył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w Kairze. W latach 1964–1969 wraz z Legią zdobywał sześć drużynowych mistrzostw Polski w szpadzie, a w 1965 także mistrzostwo we florecie.
W 1967 zajął trzecie miejsce w mistrzostwach Polski w szpadzie i otrzymał brązowy medal, a wraz z reprezentacją narodową 5. miejsce na mistrzostwach świata w Montrealu. Na igrzyskach w Meksyku 1968 drużyna złożona z Bohdana Andrzejewskiego, Michała Butkiewicza, Bohdana Gonsiora i Henryka Nielaby zdobyła brązowy medal w szpadzie.
Na mistrzostwach świata w Ankara w 1970 wywalczył wraz z drużyną wicemistrzostwo w szpadzie; w tym samym roku ukończył Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących w Warszawie. W latach 1971–1973 wraz z Legią zdobył kolejne trzy drużynowe mistrzostwa, a na igrzyskach w Monachium 1972 Polacy zajęli 6. miejsce.
Rok po igrzyskach zdobył brązowy medal mistrzostw Polski, w 1974 wywalczył indywidualne mistrzostwo Polski w szpadzie, a w 1975 po raz dziesiąty został drużynowym mistrzem Polski w szpadzie. Karierę zakończył w 1976 roku. Będąc zawodnikiem Legii był jednocześnie wojskowym. Osiągnął stopień starszego sierżanta sztabowego i tytuł Mistrza Sportu. Po zakończeniu kariery pracował jako instruktor szermierki w Warszawie.