Stefan Adam Babiński

Stefan Adam Babiński urodził się w Łodzi w rodzinie nauczycielskiej o tradycjach lekarskich. Jego wujem był profesor Zygmunt Radliński – nestor chirurgów polskich.

W 1958 Stefan Babiński ukończył studia medyczne, uzyskując stopień lekarza medycyny, a w 1959 rozpoczął pracę. W latach 1966–1972 pracował na stanowisku starszego asystenta I Kliniki Chorób Wewnętrznych Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Prowadził również zajęcia dydaktyczne ze słuchaczami WAM. W okresie pracy w WAM opublikował około 20 prac naukowych.

14 grudnia 1971 uzyskał stopień doktora nauk medycznych pracą Wpływ iperytu azotowego oraz sarinu na układ lizosomalny komórki wątrobowej w doświadczeniu in vitro. Poza pracą dydaktyczną pracował w poradni rejonowej oraz prowadził, w ramach kliniki, Poradnię Diabetologiczną. Od 1972 do 1989 pracował w szpitalu MSW w Łodzi. Jako specjalista II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych przeszedł w tym szpitalu drogę kariery lekarskiej od starszego asystenta, poprzez kierowanie oddziałem wewnętrznym jako ordynator(1974–1985), a skończywszy na stanowisku zastępcy dyrektora do spraw lecznictwa (1985–1989). W 1989 przeszedł na emeryturę.

W latach 1974–1985 był członkiem komitetu redakcyjnego „Problemy Lekarskie”, a do 1986 sprawował funkcję przewodniczącego koła naukowego szpitala MSW. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Internistycznego, Diabetologicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Badań nad Cukrzycą (EASD).

Odznaczenia: 1971 Odznaka Honorowa Miasta Łodzi; 1975 Złoty Krzyż Zasługi; 1983 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; 1990 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.