Ignacy Abramowicz
Biografia
Ignacy Abramowicz urodził się 14 kwietnia 1890 w Łodzi jako syn Ludwika.
W 1909 ukończył gimnazjum w Puławach, a następnie studiował na wydziale medycznym Uniwersytetu Moskiewskiego. Podczas I wojny światowej, od 1914 do 1917, służył w wojsku rosyjskim. W latach 1917–1918 specjalizował się w okulistyce w Warszawie, pracował w Instytucie Oftalmicznym w Warszawie i w wojskowych szpitalach okręgowych. W latach 1919–1922 był kapitanem lekarzem w Wojsku Polskim.
W 1923 przeniósł się do Kliniki Okulistycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie w 1926 obronił doktorat, w 1928 habilitował się, a w 1934 został profesorem tytularnym.
Po zakończeniu wojny objął stanowiska kierownika Katedry i Kliniki Okulistycznej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a od czerwca 1946 kierował Katedrą i Kliniką Okulistyczną Akademii Medycznej w Gdańsku – na tym stanowisku pozostał do przejścia na emeryturę w 1962.
W 1951 został wybrany prezesem Polskiego Towarzystwa Okulistycznego (pełnił urząd do 1960), był także delegatem Polski w Europejskim Towarzystwie Okulistycznym; w 1965 otrzymał tytuł doktora honoris causa gdańskiej Akademii Medycznej. Był autorem akademickiego podręcznika Chirurgia oka w zarysie.
Zmarł 17 lutego 1982 w Gdańsku. Pochowany 22 lutego 1982 na Cmentarzu Łostowickim (kwatera 94-3-7).