Henryk (Henoch) Barczyński
Biografia
Henryk Barczyński, często błędnie określany jako Henryk Barciński, urodził się 16 grudnia 1896 roku w Łodzi. Rozpoczął naukę malarstwa w prywatnej szkole rysunków Jakuba Katzenbogena (Icka Kacenbogena) i kontynuował w Warszawie w Szkole Sztuk Pięknych u Henryka Glicensteina (1915–1916). Debiutował na Salonie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1919–1926 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie u profesorów Otto Gussmanna i Roberta Sterla.
W twórczości Barczyńskiego widoczne są wpływy Oskara Kokoschkii i Marca Chagalla. Tematyka jego prac koncentrowała się przede wszystkim wokół kultury żydowskiej. W 1925 roku otrzymał pierwszą nagrodę w Paryżu na konkursie Czerwonego Krzyża. W latach 1927–1933 przebywał w Berlinie. Po powrocie do Łodzi w 1934 roku wystawiał prace w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych oraz brał udział w wystawach w Berlinie, Dreźnie, Tel-Awiwie i Nowym Jorku.
Henoch Barczyński mieszkał w Łodzi przy ul. Drewnowskiej 21.
Okres okupacji przyniósł mu tragiczny koniec. Na początku II wojny światowej wyjechał z Łodzi do Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie w getcie tomaszowskim założył Koło Artystów i tworzył portrety oraz sceny ulic getta. Był zaprzyjaźniony z łódzkim malarzem Władysławem vel Wolf Rejderem oraz Izraelem Aljuchem „Lutkiem” Orenbachem. Najpóźniejszy zapis o nim pochodzi z listów z getta tomaszowskiego z 25 grudnia 1940; w 1941 roku zginął zamordowany przez nazistowskich zbirów.